Była przechowywana w archiwum ludowego artysty Rosji Iwana Bortnika, przyjaciela poety

Znaleziono najwcześniejszą wersję pieśni Władimira Wysockiego Rajskie jabłka, która została uznana za zaginioną. „Przechowywana była w archiwach artysty ludowego Federacji Rosyjskiej Iwana Bortnika, który przyjaźnił się z poetą” - powiedział TASS badacz twórczości Wysockiego, Siergiej Żylcow.

Nagranie zostało znalezione podczas przygotowywania wystawy Ach, drogi Wanio, przechadzam się po Paryżu..., poświęconej przyjaźni Wysockiego i Bortnika. Ekspozycję otwarto w oddziale Moskiewskiego Państwowego Muzeum S. A. Jesienina. Jej kuratorem był dyrektor artystyczny Vlad Malenko.

„Zdarzyło mi się doradzać organizatorom wystawy, czego dokładnie należy szukać. Jeszcze w latach 90-tych kilkakrotnie rozmawialiśmy z Iwanem Siergiejewiczem, który powiedział mi o swoich cennych skarbach. Były to autografy, fotografie, dźwięk. Znaleźliśmy wszystko, o czym mi opowiadał. Ale, być może, odkryjemy coś jeszcze” - powiedział Żylcow.

„Obecnie znane są dwie podstawowe wersje Rajskich jabłek” - zaznaczył. „Jedna z nich została napisana na podstawie opowiadań znajomego Wadima Tumanowa. Pierwszy wers brzmiał: »Umrę, mówią…«”- powiedział Żylcow. Nagranie to uznano za najwcześniejsze, mogło zostać zapisane nie wcześniej niż jesienią 1977 r. i nie później niż w maju 1978 r. Najnowszy fonogram, drugie wydanie - z początkiem „Kiedyś umrę...” z tradycyjną nazwą, czasami także z odsyłaczem do nieśmiertelnej twórczości Konstantina Simonowa - został zapisany w grudniu 1979 r., kiedy Wysocki zatrzymał się w Kalifornii u tancerza Michaiła Barysznikowa.

„Wersja piosenki, znaleziona w archiwum Bortnika, zatytułowana W raju, z dedykacjami dla Wadima Tumanowa i Mariny Vlady, prawdopodobnie powstała w tym samym czasie co napisany tekst, a więc jesienią 1976 r., jednak nie wykluczone” - dodał Żylcow – „że mogło się to zdarzyć nieco później, w styczniu-lutym 1977 r. lub 1978 r. To nagranie zawiera trzy wersje pieśni, pierwsza brzmi jak walc, druga jest zbliżona do tego, co Wysocki śpiewał Tumanowowi, w trzeciej wersji, z gwizdem, autor zatwierdza różne melodie. W ten sposób krystalizuje się melodia, a nawet tekst” - powiedział nasz rozmówca.

Dodał, że nie do końca uzasadnionym jest mówić, że płyta była nam nieznana, ponieważ wspominał o niej Bortnik. „Ale nigdy jej nie słyszeliśmy, Bortnik nigdy jej nie upubliczniał, a w ostatnich latach wierzono, że najprawdopodobniej zaginęła” ­- wyjaśnił Żylcow. „Czym jest ten raj, gdzie on, w duszy czy wokół?” - pyta Władimir Wysocki przed rozpoczęciem pieśni.

Siergiej Żylcow urodził się 28 września 1968 r. W latach 1987-1989 był korespondentem wojennym TASS w Afganistanie. W 1997 r. ukończył Rosyjski Państwowy Uniwersytet Humanistyczny (Instytut Historyczno-Archiwistyczny, Wydział Archiwistyki). Od 1990 r. pracował w Dyrekcji ds. kreacji, a od 1991 r. w Państwowym Muzeum Władimira Wysockiego. Opracowywał i komentował zebrane dzieła Wysockiego, jest jednym z głównych specjalistów od twórczości poety i aktora. Brał udział w wydawaniu serii płyt Na koncertach Wysockiego, kolekcji Izbrannoje i Ja konieczno wiernus'..., wielotomowej kolekcji dzieł poety.

 

O Wysockim

Władimir Siemionowicz Wysocki (1938-1980) - aktor moskiewskiego Teatru na Tagance, gdzie przez 16 lat grał w 15 spektaklach, wcielił się w szczególności w role Hamleta, Galileusza, Łopachina, Swidrygaiłowa, Chłopuszy. W niektórych przedstawieniach ze sceny rozbrzmiewały pieśni, których autorem był sam Wysocki.

Od 1959 roku zaczął występować w filmach (Pion, Krótkie spotkania, Opasnyje gastroli, Gdzie jest czarny kot?, Małe dramaty). Z kinematografią ściśle związana jest jego twórczość poetycka. Wysocki napisał ponad 130 piosenek do filmów.

Pieśni Wysockiego nazywane są często „encyklopedią radzieckiego życia lat 60-tych i 70-tych”. W sumie stworzył ponad 600 wierszy i piosenek. Za życia poety ukazało się jedynie kilka piosenek z filmów i pierwszy wiersz z serii Iz dorożnogo dniewnika (1975).

W 1981 r., po śmierci poety, po raz pierwszy w ZSRR opublikowano zbiór jego dzieł poetyckich Nierw (pod redakcją Roberta Rożdiestwienskogo). W 1987 r. artysta został pośmiertnie odznaczony Nagrodą Państwową ZSRR za stworzenie wizerunku Żegłowa w filmie telewizyjnym Gdzie jest czarny kot? oraz autorskie wykonanie piosenek.

W 2018 roku w Rosji i na świecie powszechnie obchodzono 80. rocznicę narodzin Wysockiego.

Tłumacz: Adam Dembski

Źródło: https://tass.ru/kultura/7498741

 

 

Państwo: 

Dodaj komentarz

Zwykły Tekst

  • Znaczniki HTML niedozwolone.
  • Adresy internetowe są automatycznie zamieniane w odnośniki, które można kliknąć.
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
CAPTCHA
Przepisując ciąg znaków z obrazka udowodnij że nie jesteś botem.
1 + 11 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.