Mongołowie zazwyczaj starają się wstępować w związek małżeński w dni daszniam i balżynniam według miejscowego kalendarza Zurchaj. To właśnie te dni są według mongolskich wierzeń, nawiązujących do buddyzmu, najbardziej przychylnym czasem w roku dla zawarcia małżeństwa.

W tym czasie w Pałacu Ślubów w Ułan Bator liczba nowożeńców zwiększa się ponad 8-krotnie w porównaniu do pozostałych dni roku. Ponieważ w Mongolii istnieje tylko jedno tego typu miejsce, a ilość chętnych na legalizację swojego małżeństwa jest ogromna, drzwi Pałacu otwarte są już od godziny trzeciej nad ranem. Ceremonie zawarcia związków małżeńskich trwają aż do jedenastej wieczorem.

Według mongolskiego kalendarza księżycowego co roku w połowie sierpnia, a także pod koniec września i na początku października są dni, które według przesądów przynoszą szczęście. Nazywa się je balżynniam i daszniam. Zgodnie z mongolską tradycją i przepowiedniami astrologicznymi ślub zawarty w dni balżynniam i daszniam przyniesie nowożeńcom szczęście i powodzenie, a w ciągu całego życia małżonkom będzie towarzyszyć spokój i zgoda.

Mongolskie wesele pełne jest tradycji i rytuałów. Po wyznaczeniu dnia i godziny wesela rodzice nowożeńców zaczynają omawiać szczegóły tego wydarzenia. Dają swoje błogosławieństwo tylko pod warunkiem, że narzeczeni do siebie pasują, czyli gdy według kalendarza wschodniego urodzili się oni w pasujące do siebie lata.

We współczesnym obrządku weselnym zachowały się niektóre elementy dawnej tradycji. Wiele z nich jednak, utraciwszy swoje główne funkcje, zmieniło formę lub całkiem zniknęło. Współczesne zwyczaje ślubne zostały znacznie uproszczone. Obrządek ślubny składa się z dwóch podstawowych części: ceremonii oficjalnego zawarcia związku małżeńskiego i wesela. Po odbyciu okresu próbnego, który poprzedza podpisanie dokumentów zawarcia małżeństwa, narzeczeni w towarzystwie świadków przychodzą do Pałacu Ślubów.

Mongolskie obrączki ślubne również zasługują na miano wyjątkowych. Nie są one gładkie i nie mają kształtu okręgu, przypominają raczej sygnet – obowiązkowo z ornamentami, które dzielą się na męskie i żeńskie. Są to symbole Chaan bugujwcz (męski) i Chatan sujch (żeński). Oznaczają one miłość na wieki, zgodę i gotowość do wspólnego przejścia przez wszystkie przeciwności losu.

Po wzajemnym włożeniu sobie obrączek na palce nowożeńcy uroczyście otrzymują akt potwierdzający zawarcie związku małżeńskiego, a następnie wszyscy zebrani zostają zaproszeni do udziału w przyjęciu weselnym. Na miejscu rodzice nowożeńców wręczają im w prezencie chadak (długą wąską szarfę), a także miski z mlekiem.

W Ułan Bator po ceremonii ślubnej nowożeńcy z reguły odwiedzają Plac Czyngis-chana i buddyjski klasztor Gandan. Tradycją jest złożenie kwiatów, karmienie gołębi i sesja fotograficzna przy pomniku Czyngis-chana.

W miastach i jednostkach terytorialnych, które nie mają jeszcze swoich pałaców ślubów ceremonia odbywa się w budynkach rządowych Wielkiego Churału Państwowego.

Tak jak w dawnych czasach tak i teraz, ceremonia weselna rozpoczyna się uroczystym rozpaleniem przez młodą parę ognia w palenisku w nowym mieszkaniu, po czym panna młoda zaparza herbatę i częstuje nią wszystkich gości. Potem następuje uroczystość, podczas której krewni i przyjaciele pary młodej składają im życzenia i wręczają prezenty.

„Żebyście mieli dom pełen dzieci” – to jedno z życzeń składanych młodym na mongolskim weselu. A żeby życzenie to mogło się spełnić na kawałek białego filcu, który będzie przykrywać z zewnątrz jurtę pary młodej sadza się tyle dzieci, ile pomieści materiał. Następnie trzymając płachtę za końce, dorośli próbują unieść ją jak najwyżej.

W Mongolii akty urodzenia i zawarcia związku małżeńskiego sporządzane są cyrylicą oraz w języku staromongolskim.

Tradycją tego uroczystego dnia jest również wykonanie Urtyn duu („przedłużonej pieśni”) – jednej z dwóch głównych mongolskich pieśni.

„Przedłużona pieśń” (urtyn duu) to jeden z głównych gatunków mongolskiej muzyki tradycyjnej. Uważa się, że jego rozwój zapoczątkowało plemię Chun-nu i zachował się on jedynie wśród narodowości mongolskiej. Zazwyczaj przyjmuje się, że pieśń pojawiła się 2000 lat temu. Urtyn duu wspominana jest już w trzynastowiecznych utworach literackich. Pełni ona szczególnie ważną i honorową rolę w społeczeństwie mongolskim. Pieśń tę wykonuje się na weselach, w trakcie stawiania nowej jurty, przy narodzinach dziecka, znakowaniu źrebiąt i innych uroczystościach ważnych dla koczowniczych społeczności Mongolii. Urtyn duu można usłyszeć także w dniu narodowego święta Naadam, podczas którego Mongołowie biorą udział w zawodach sportowych, strzelaniu z łuku i wyścigach konnych.

 

Tłumaczenie: Magdalena Diadenkova

Źródło: http://www.mongolnow.com/osobennosti-mongolskoj-svadby-i-ee-traditsii-v-sovremennosti/

 

 

Państwo: 
Dział: 

Dodaj komentarz

Zwykły Tekst

  • Znaczniki HTML niedozwolone.
  • Adresy internetowe są automatycznie zamieniane w odnośniki, które można kliknąć.
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
CAPTCHA
Przepisując ciąg znaków z obrazka udowodnij że nie jesteś botem.
3 + 3 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.