Każdy Ormianin wie, że Noe wylądował właśnie na tej świętej ziemi i posadził tam pierwszą winorośl. Tak powstało tradycyjne winiarstwo w Armenii. W rzeczywistości, według wykopalisk, wino było tu produkowane już w XI-X w. p.n.e. Wino z Nairi (plemię mieszkające na Wyżynie Ormiańskiej) zostało nawet wspomniane przez Strabona i Herodota. Nawet w czasach starożytnych Ormianie mogli robić dobre wino, a ich metody uprawy i pielęgnacji winogron, rozwijane od czasów Urartu, nie zmieniły się od wieków.

W domu lub na ogrodzie gospodarstw zajmujących się produkcją wina, montowano prasę winiarską "khanzan". Wewnątrz prasy znajdowało się długie naczynie wykonana z kamienia lub cegły, pokryte grubą warstwą zaprawy wapiennej, dno kadzi było lekko nachylone, a jej otwór wychodził do kamiennego dzbanka, wykopanego w ziemi. Mężczyźni zdejmowali buty, dokładnie umyli stopy i wyciskali winogrona w kadzi. Powstały w ten sposób moszcz winogronowy podawany był od pierwszego dzbanka do drugiego, a następnie rozlewany do "karaszków" (glinianych naczyń) z długimi szyjkami, które były przechowywane zakopane w ziemi, jak to było zwyczajowo za czasów Urartu. Samo wino było wykorzystywane do produkcji octu winnego, a jego wytłoki służyły do wyrobu wódki w specjalnych maszynach destylacyjnych.

Osobliwością ormiańskich odmian winogron jest ich wysoka zawartość cukru,  przez co "wytwarza się" więcej alkoholu. To dość proste wyjaśnienie. Najczęściej spotykane odmiany winorośli używane jako podstawa do produkcji dobrych słodkich, półsłodkich i wytrawnych win to: ahtanak, arena, cabernet, saperavi, sultana, muskat, rkatseteli.

Koniak ormiański

Większość z nas kojarzy Armenię z koniakiem. Proces produkcji koniaku jest w rzeczywistości bardziej skomplikowany niż wina. Armenia rozpoczęła przemysłową produkcję koniaku dopiero w XIX wieku. Armeński koniak produkowany jest z wysokiej jakości wyselekcjonowanych odmian winogron uprawianych w dolinie Ararat. Takie gatunki jak mehali, kakhet, guaran-dmak, voskieat, chilar nasycają napój niezwykle aksamitnym i cierpkim smakiem oraz smakiem rodzimej ziemi. Podczas pierwszej fermentacji winogron uzyskuje się wino, które następnie poddaje się czterokrotnej destylacji, w wyniku której otrzymuje się alkohol o stężeniu 60-70 stopni. Powstały alkohol wlewa się do dębowych beczek.

Beczki odgrywają również ważną rolę w produkcji koniaku. Do ich produkcji z Francji, Rosji i krajów Europy Wschodniej dostarczane jest drewno, specjalnie wyselekcjonowane gatunki dębu. Alkohol w takich beczkach jest utrzymywany przez 3 do 20 lat. I dopiero potem, wysoko wykwalifikowani profesjonaliści wybierają skład koniaku z mieszanki alkoholi 3-, 5- lub 6-konaklowych z wodą źródlaną z ormiańskiej góry Ararat. Czysta i klarowna woda jest ważnym wzmacniaczem smaku napoju, bez którego bukiet nie będzie kompletny.

Przed ostatecznym rozlewem, w zależności od jakości, koniak w starych drewnianych beczkach starzeje się przez co najmniej 12 miesięcy, a markowy koniak nie mniej niż 3 lata. Ormiański koniak jest tak dobry i słynie z wyjątkowego aksamitnego i czekoladowego smaku, że nawet stary Churchill sam kupował co najmniej 400 butelek tego napoju rocznie.

 

Polina Ramnionak

 

Państwo: 

Dodaj komentarz

Zwykły Tekst

  • Znaczniki HTML niedozwolone.
  • Adresy internetowe są automatycznie zamieniane w odnośniki, które można kliknąć.
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
CAPTCHA
Przepisując ciąg znaków z obrazka udowodnij że nie jesteś botem.
7 + 9 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.